Niebo jest dla wszystkich!


*

Nie namaluję słowem tych słońc
które na gotyckich dachach
zalśniły blaskiem swojego zachodu

świeca na grobie
– prawie modlitwa

za oknem miasto
dalekość
mgła

a nad wszystko co święte
zewsząd słychać
aniołów lot

bo dziś niebo wieczornych nabożeństw
pełne chmur i skrzydeł

*
Od 2 do 9 listopada o godz. 17:00 zapraszamy na Mszę świętą i modlitwę różańcową za zmarłych w wypominkach oktawalnych.

Pamiętajmy przy tym, że pomaganie zmarłemu wymaga od nas autentycznego wysiłku duchowego. Wypominki to nie magia. Nie jest tak, że jeśli odmówię różaniec, czy zamówię Mszę świętą za mojego zmarłego, to on po ich odprawieniu automatycznie idzie do nieba.

Eucharystia jest darem nieskończonym i niewyczerpanym, ale może się zdarzyć, że zmarły nie może z tego daru skorzystać, bo jest w jakiś sposób na nią zamknięty, np. skrępowany tym, że przez lata przyjmował niegodnie Komunię św. albo potrzebuje czegoś innego – może przebaczenia.

Wiemy, że zmarli w czyśćcu nie doświadczają jeszcze pełnego zjednoczenia z Bogiem i cierpią z powodu tego oddalenia, z powodu niedoboru miłości w sercu. Na to oddalenie „pracowali” tutaj na ziemi.

My, jeśli chcemy im pomóc, musimy niejako stanąć w ich sytuacji, „wejść w ich buty”. Dlatego najbardziej pomaga zmarłym to wszystko, co i nas samych zbliża do Boga.

Co jeszcze ważne – jedyną ceną ludzkiej duszy jest krew Zbawiciela. To On przelewając ją na krzyżu spłacił dług Adama, zapłacił okup za nasze grzechy. Nie ma więc wyższej ceny, niż krew Boga, nie ma możliwości odkupienia niczym, nawet najlepszym życiem tego, co wymagało tak okrutnej męki i śmierci w męczarniach.

Dlatego – wypominając w modlitwach naszych zmarłych – myślmy o Bogu, co On dla nas wszystkich uczynił. Bo niebo wciąż jest otwarte dla tych, którzy tylko tam być chcą..

Opublikowano

Jak w niebie

– Cabo da Roca –

Jest w niebie małe okienko
Możesz przez nie zobaczyć Portugalię
Kiedy Bogu smutno
Przychodzi przy nim usiąść.

Przy tym okienku
Bóg siada zadumany
Kładąc na mnie
blask swego spojrzenia..


*

Nie bez przyczyny słowami portugalskiej pieśni, śpiewanej w domach jeszcze w czasach Łucji, Franciszka i Hiacynty, przywołujemy nasz pierwszy pielgrzymkowy przystanek w drodze do Fatimy – Cabo da Roca.

Bo jak inaczej opisać to niezwykłe miejsce smagane wiatrami, gdzie rozlane wody Oceanu Atlantyckiego drążą duszę – i choć tak pięknie rozświetlone na powierzchni, to jednak czuje się ich ciemną głębię.

Cabo da Roca to najdalej na zachód wysunięty punkt lądu stałego Europy. Jeszcze w XIV wieku uznawano go za kraniec świata.. dalej miał być już tylko bezkres nieznanego oceanu.

Tak też oznaczono to miejsce słowami Luísa de Camões – jednego z największych pisarzy w dziejach literatury portugalskiej.

„Aqui, onde a terra se acaba e o mar começa”, czyli „Tu, gdzie ląd się kończy, a morze zaczyna” to cytat pochodzący z  3-ej pieśni słynnego eposu narodowego Portugalii, czyli „Os Lusiadas”. Został umieszczony na kamiennym krzyżu na szczycie klifu.

Tuż obok znajduje się mała latarnia morska z 1772 roku. Pod względem położenia to najbardziej zachodnia budowla stałego lądu Europy, a zarazem jeden z najstarszych czynnych świateł na wybrzeżu Portugalii.

Cały przylądek ma wybitnie klifowy charakter. W wielu miejscach przepaść osiąga do 144 metrów – stąd dość grube, drewniane barierki. Można nie zdawać sobie z tego sprawy, ale gdy wieje (a wieje bardzo często) – podmuch może nas zrzucić w toń oceanu.

Gleba w tym miejscu ma pomarańczowy odcień, jest dość krucha i wilgotna od wiatrów oraz nieustannie spadających kropelek wody, zatem łatwo o osunięcie.

Dlatego ważne, aby podziwiać to miejsce przede wszystkim rozsądnie, tym bardziej, że widoki odwracają uwagę, bo kto patrzy pod nogi mając przed sobą tak olbrzymią taflę wody i wynurzające się z niej skały.

Do dziś pamiętamy tragiczny wypadek pary Polaków – przewodników po Lizbonie, mieszkających na stałe w Portugalii. Zgubiła ich lekkomyślność i pewność siebie – spadli z klifu i osunęli się w przepaść na oczach swoich dzieci. To niestety stało się właśnie tutaj.

*

Wracając ścieżką wzdłuż barierek utwierdzam się w przekonaniu, że Cabo da Roca rzeczywiście zachwyca najpiękniejszymi krajobrazami portugalskiej przyrody.

Jakie to wspaniałe przeżycie! -> stać na końcu kontynentu, na klifie – i oprócz nieba i oceanu nie widzieć nic, choć tam za horyzontem jest przecież cała reszta świata!!

Tu dopiero człowiek uświadamia sobie, jak bardzo maleńkim jest istnieniem. Staram się ogarnąć wzrokiem rozciągnięty na całym horyzoncie ocean..

Stojąc na klifie czuję, że coś się tu kończy, a jednocześnie coś się zaczyna – dokładnie tak, jak to opisał Camões w tym portugalskim zdaniu umieszczonym tu na stałe. To rzeczywiście esencja tego miejsca. Doświadczenie nowe, jakże piękne i wziosłe..

Również, jak w starej portugalskiej pieśni:
– Boże okno na Portugalię!
– Boże okno na świat!

Jakie to niesamowite!!!

*
Stoję w oknie wyciętym w skalnym klifie
Gdzie ziemia nagle się kończy a zaczyna wieczność
W dole ocean bije o brzeg potężnym tępym rytmem
Jak wielkie serce świata ukryte w głębinie

*
*
Bóg nie mieszka w zamkniętych ścianach świątyń
On tu oddycha chłodnym czystym szkwałem
Jest rzeźbiarzem tego urwiska i Panem głębiny
Który otwiera okno na to co niepojęte

*

Jak zawsze, niewiele jest czasu, by przejść się przynajmniej odcinkiem tego pięknego szlaku.. kieruję więc ostatnie spojrzenie z zachwytem na to, co przyszło mi tu spotkać, i jedziemy dalej..


Opublikowano

Kroczący po wodach..


Julius Sergius Von Klever 'Christ Walking on the Waters’ (1880)
Julius von Klever jako jedyny z nielicznych malarzy – pejzażystów, niemal każdym swym dziełem potrafi zanurzyć mnie w swoje wyciszone płótna. To niesamowite operowanie kontrastami w całej jego twórczości szybko przenosi do krajobrazów pełnych perspektywy i cichej kontemplacji. A jednym z najpiękniejszych obrazów wciąż zdaje się ten – zatytułowany 'Chrystus kroczący po wodach’ z 1880r.

Dlaczego warto się nad nim zatrzymać..?

Bo w naszym dzisiejszym świecie, naznaczonym pędem, przepełnionym hałasem i zgiełkiem – ten mistyczny klimat obrazu, łączący wzburzoną, nocną naturę z jasną, jakże ciepłą postacią Jezusa kroczącego po wodzie, mocno oddaje treść wczorajszej niedzielnej Ewangelii.

*

Gdy pęka tafla wiary
pod moją stopą
chwila obecna już nie istnieje
– a serce
siłą grawitacji
ciągnie na dno

Ratuj mnie Panie!!

Nie chcę już uwzględniać obecności wiatrów, nie chcę czytać wyników badań, planować każdego ruchu i drgania serca. Podobno naukowo też już dowiedziono – statystycznie 94,4% ludzkości nie może chodzić po wodzie! Bo wszelkie niedowiarstwo było i jest w wiatrach! Odwróciwszy swe oczy od Ciebie, Piotr zaczął tonąć.


Proszę..

naucz i mnie wiary prawdziwej!

*

Opublikowano

Przyroda u św. Jacka – lato

Lato chwieje się już niebezpiecznie na krawędzi sierpnia, by potem runąć w rozpłakaną jesień.. zanim to jednak nastąpi – u św. Jacka można jeszcze znaleźć się na niejednym dywanie oszałamiającej eksplozji zieleni..!

Czytam drzewo jak księgę
nie przekartkuje jej żaden wiatr!

 – Spisany alfabetem liści
boski algorytm mądrości
wśród żywych ścian
tego świata –


Opublikowano

Przyroda u św. Jacka – spotkanie


Już niedługo się rosa przyśni
źdźbłom trawy daleko przy rzece,
a ty tu jeszcze
na czterech nóżkach wsparta
uchem strzyżesz

Dokąd dalej biegniesz
tam ciemna ściana zieleni
parzy dywanem gęstych pokrzyw

Nie bój się –
tu inne panują prawa

cisza szeleści nawet w kadrze
– okamgnienie trwać będzie tak długo, że
pozwoli się podzielić na małe wieczności –

Na zawsze, jeśli Bóg każe – nic się tu nie stanie
bez Jego woli nawet liść nie spadnie

On sam wskaże nam drogę powrotu
rozumem
sercem

św. Tomasz miał rację:

dotykam
chłonę
jestem

*

Opublikowano

Madonnina
– i chwila, która poruszyła świat –


Była tylko dzieckiem.
I trzymała w ramionach swojego młodszego braciszka, pogrążonego we śnie.

Tak narodził się jeden z najbardziej ukochanych i najczęściej reprodukowanych obrazów wszech czasów — „Madonnina” – wizerunek, który zainspirował miliony modlitw..

*

Malarz Roberto Ferruzzi miał przed sobą dobrze zapowiadającą się przyszłość. Był synem adwokata i studiował prawo na Uniwersytecie w Padwie. Jednak powołanie do sztuki okazało się silniejsze. Porzucił wszystko i poświęcił się malarstwu.


Roberto Ferruzzi (ur. 16 grudnia 1853, zm. 16 lutego 1934 w Wenecji)

Pewnego zwyczajnego dnia, spacerując po Wzgórzach Euganejskich – Ferruzzi zobaczył scenę, która na zawsze odmieniła jego życie: jedenastoletnia dziewczynka Angelina Cian – jedna z piętnaściorga dzieci z ubogiej rodziny, czule obejmowała swojego młodszego brata Giovanniego, który spał głęboko w jej ramionach.

Artystę mocno poruszyła niewinność, miłość i czułość tej chwili.

Postanowił uwiecznić ją na obrazie, który nazwał po prostu „Macierzyństwo”.

Gdy dzieło zaprezentowano na prestiżowej wystawie Biennale w Wenecji w 1897 roku, natychmiast zachwyciło publiczność. Było tak poruszające, że ludzie spontanicznie zaczęli dostrzegać w nim portret Matki Boskiej.. szybko nazwano je Madonną z ulicy – Madonna Della Strada. W krótkim czasie stało się ono symbolem macierzyństwa, opieki i bezwarunkowej miłości.

Obraz sprzedano za astronomiczną, jak na tamte czasy sumę — trzech tysięcy lirów — a później wielokrotnie odsprzedawano. Słynni florenccy fotografowie – bracia Alinari nabyli prawa do jego reprodukcji, czyniąc go nieśmiertelnym: obrazki religijne, reprodukcje, kartki, ikony — wszędzie pojawiał się ten sam czuły uścisk.

Los oryginału do dziś pozostaje tajemnicą.

Niektórzy twierdzą, że obraz, zakupiony przez amerykańskiego ambasadora, zatonął wraz ze statkiem storpedowanym podczas II wojny światowej. Inni są przekonani, że nadal znajduje się w prywatnej kolekcji w Stanach Zjednoczonych.


La Biennale Sztuki w Wenecji – jedno z najważniejszych i najstarszych wydarzeń kulturalnych na świecie – obecnie odbywa się cyklicznie co dwa lata (w lata nieparzyste) naprzemiennie z Biennale Architektury.

A co stało się z Angeliną?

Dziewczynka, która zainspirowała tyle piękna i pobożności, przeżyła życie dalekie od tego, jakie mogłaby obiecywać nieśmiertelność obrazu.

Przeniosła się do Wenecji, wyszła za mąż, a w 1906 roku wyemigrowała z mężem do Kalifornii. Urodziła dziesięcioro dzieci, lecz nagła śmierć męża pogrążyła ją w rozpaczy. Nie znając języka angielskiego – walczyła o przetrwanie. Pozbawiona wsparcia emocjonalnego i finansowego – pozostała sama, a niezdolna udźwignąć ciężaru życia – doznała załamania nerwowego i trafiła do szpitala psychiatrycznego.

Zmarła w 1972 roku, nigdy nie dowiedziawszy się, że jej twarz poruszyła serce całego świata.

Świat patrzył na nią i modlił się.
A ona… nigdy o tym nie wiedziała.

*

Czworo najmłodszych dzieci umieszczono w sierocińcach, a ostatecznie w domach zastępczych, starsze zaś musiały radzić sobie same.

Tajemnicę rodziny odkryła jedna z córek Angeli – Maria. Mając 8 lat trafiła do katolickiego sierocińca, tam też poczuła powołanie do życia zakonnego. Wstąpiła do kalifornijskiego Zgromadzenia Świętego Józefa z Carondelet i przyjęła imię Angela Maria.

Wciąż prześladowało ją pytanie dotyczące włoskich korzeni jej rodziny. Śmierć taty i choroba mamy spowodowały, że nie miała kontaktu ze swoimi krewnymi.

Okazją do zbadania rodzinnej genealogii był wyjazd do Wenecji latem 1984 roku. 

Zakonnica miała ze sobą akty urodzenia i zgonu rodziców, z pomocą tłumacza analizowała zapiski, które udało się jej odnaleźć. Nawiązała nawet kontakt z dwiema siostrami matki – Guilią i Elisą.

Od wielu lat kobiety te próbowały zlokalizować rodzinę, lecz nie udało im się odnaleźć żadnej wzmianki o hospitalizacji Cian oraz miejscu pobytu jej dzieci. Nie przestawały jednak modlić się o cud.

Odpowiedź na modlitwy przyszła znacznie później. Po 34 latach siostra Angela Maria pojawiła się w domu ciotek. Jedna z nich pokazała zakonnicy obraz Ferruzziego i powiedziała po włosku: „To jest twoja matka”.

Siostra odpowiedziała: „tak, wiem”. Nie zdawała sobie sprawy z tego, że ciotka ma na myśli jej rodzoną matkę. „To jest twoja prawdziwa matka, a nie Maryja” – odrzekła Giulia.

Zakonnica do końca życia opowiadała historię swojej matki, nie rozstając się z obrazem ukochanej Madonniny.

*


Obraz wciąż jest bardzo popularny wśród katolików. Jego kopie znajdują się na obrazkach i obrazach, dostępne w masowej sprzedaży. Większość z nas ma go pewnie gdzieś nawet w szufladzie, nie zdając sobie sprawy – jak niesamowitą historię w sobie kryje.



Opublikowano